भुईयाँ घाट गाउँको त्यो सम्झना ।

संस्मरण:

२०८२ सालको त्यो दिन आज पनि मेरो मनमा ताजै छ । म कैलालीको धनगढी भित्र पर्ने भुईयाँ घाट गाउँ घुम्न गएको थिएँ । गाउँको त्यो शान्त वातावरण, धुलाम्मे बाटो र चौतारोमा फैलिएको विशाल बरको रूख देख्दा मन एकाएक गाउँको पुरानो सम्झनामा हरायो । शहरको भीडभाडभन्दा धेरै टाढा, यहाँको शान्ति र सरलता निकै आफ्नोपनले भरिएको थियो ।

त्यो बाटोमा हिँड्दा लाग्थ्यो, समय यहाँ बिस्तारै बगिरहेको छ । वरिपरि साना घरहरू, रूखको छहारी, अनि गाउँको मौन वातावरणले मनलाई छुट्टै आनन्द दिइरहेको थियो । चौतारोको छेउमा उभिएको त्यो ठूलो रूख केवल रूख मात्र थिएन, गाउँका धेरै कथा र सम्झनाहरूको साक्षी जस्तै लाग्थ्यो । सायद त्यही ठाउँमा गाउँका बुढापाका बसेर गफ गर्थे होलान्, यात्रुहरू केही बेर विश्राम गर्थे होलान्, अनि बालबालिकाहरू खेल्दै रमाउँथे होलान् ।

धुलो उडिरहेको कच्ची बाटोले पनि आफ्नै कथा बोलेको जस्तो लाग्थ्यो । त्यो बाटो कतै खेततिर जान्थ्यो, कतै मानिसहरूको सपना बोकेर अर्को गाउँसम्म पुग्थ्यो । गाउँको सरल जीवन देख्दा मनमा अनौठो शान्ति महसुस भयो । त्यहाँ न शहरको हल्ला थियो, न कुनै भागदौड । केवल प्रकृतिको मिठास र गाउँको न्यानोपन थियो ।

आज पनि यो फोटो हेर्दा त्यही दिनको याद आउँछ । त्यो गाउँ, त्यो चौतारो, अनि त्यो शान्त वातावरणले मनमा एउटा मिठो अनुभूति छोडेको छ । कहिलेकाहीँ यस्ता साधारण ठाउँहरूले नै जीवनका सबैभन्दा गहिरा सम्झनाहरू बनाइदिन्छन् ।

✍️-संगम चौधौरी