भकुन्डा नक्ता बाबा मेला

"भकुन्डा नक्ता बाबा मेला"

भकुन्डा गाउँम गंगा दसहराके बेला, नक्ता बाबा मेलाके रमाइलो कुछ फरक रहे । डुर डुरसे मनै झाको माको लुगरा लगाके मेला खेले निकरल रहिंट् । मेलामे गीत–संगीत, झुल्ना, नाचगान… सबओर चहलपहल । उहे मेलाके बाट हो।

मै फेन उ दिन सक्कह्रिं घरेमसे निकरसेकल रहुँ । मनेम उत्साह रहे-मेला हेर्ना, लावा मनैनसे भेंट कर्ना, रमाइलो कर्ना । तर डुपहरिक चिटिङ्गर घाम सहे नैसेक्ना रहे । कपार ढिक्के बठाइ लागल रहे, आँखी झिम्क्यैना कर्रा रहे । हम्रे संघर्यासे बरे-बेर घुम्ली, तर गर्मीसे हैरान होगैलरहि।

उहे बेला हम्रे एकठो बरवार जामक रुखुबा टिर बिंसाइ लग्ली ।  । मै ओ संघर्या उहे रुखुवाटिर बैठल रहि । ठोर ठोर बयाल फेन  बहटहे, रुखुवक पट्टा सर्सराइटहिंट, अस्टके कुछ बेरमे जिउहे आराम महसुस हुइ लागल ।

हम्रे डटकरके बैठल रहि, मुह सुखागैलरहे । पानी हमार नै बोकल रहि । उहे बेला, असिन घामेम दुई जने सुन्दरी हमार ओर आइट डेख्लि । उइने हँस्टि, मुस्कुरैटि, बाट कर्टि आइटहिंट । हाठेम पानीक बोतल रहिन ।

मै हिम्मत कर्नु। मै ढिरेसे कनु,

“मिस, पानी मिलि ? बरे जोर प्यास लागल बा…”

उइने मुस्कुरैलै। एकजने बोतल आघे नफैटि,

“काहे नैमिलि! लेउ।”

उ पानी बरे मिठ लागल कि जस्ते संसारके सबसे मिठास पेना चिज हो। हाम्रे धन्यवाद डेलि। बाट सुरु हुइल —नाउँ, घर, मेला अइलक बाट… सामान्य चिनजान। तर ओहे साधारण चिनजानमै कुछ विशेष रहे ।

हुँकार आँखाम् हेरेबर मन शान्त हुजाए। बोलेबर आवाज नरम, व्यवहार मीठ। समय कसि बिट, पटै नैचलल् । हम्रे चारु जने सँगै मेला घुमे लग्ली—बहला खेल्लि, मिठाई खैलि, गीत सुन्ति हँस्लि।

ढिरेसे, मै ओ उ मध्ये एक लौन्डि बीचमे ठोर-ठोर गहिंर बाट हुइलागल । कबु अकेलि होजाइ टे कबु संगे । कबु हाँठ पकरके नेंगि टे कबु अंस्टहुर भीर-भारमे । हुँकार नाउँ सुन्ति मिठास, हुँकार नाउँ सुनेके मनेम उहे मन्केलागे । 

उ रोज साँझ परेलागलरहे, मेला जुन ज्यु साँझ ट्यु-ट्यु  मजा, बगाले बगाल मनै आइटहिंट । तर हमार मन जुन छुट्टना हुइलक मारे सोचले नोडुर हुइटि जाइटहे । जब विदा हुइना बेला आइल, उ हल्का स्वरमे कलिन,

“आझुक् दिन बरेमजा लागल…”

मै फेन मुस्कुरैटि कनु,

“महि फेन बरेमजा लागल… फेन भेट हुइझे ना ?”

उ ढिरेसे मुस्कान डेटि कपार हिलैलिन्। उ संकेतले मनेम भारी आशा जगैले रहे । 

बिडाइ पाछे हमार बाट फोनमे सुरु हुइल। ढिरेसे डिन-डिने बाट नम्मा हुइटि गैल्—सपना, दु:ख, खुशी सब बाँटे लग्ली। मेला मे सुरु हुइल उ छोट् चिनजान आब मैयामे बडल गैलरहे।

अभिन फेन जब जामक् रुखुवा चर्कना घाम, ओ उ दिन सम्झठुँ—मनेम् खुशी लागेहस् करठ् । काकरे कि उ साधारण मिलन नैरहे, उहे टे मोर जीवनमे पहिला प्रेम कथा सुरु कैडेलेरहे ।

उ सालके मेला, उ पानीक् बोतल, ओ उ पहिल भेट…

उहेटे हमार प्रेमकथा सुरुके कारण बनल रहे। 💛